Wybitni z powodu dysleksji
    Wokół dysleksji wyrosło wiele mitów. Jednym z nich jest przekonanie, że dysleksja dotyka dzieci mniej zdolne od innych. A przecież nawet wśród ludzi wybitnych i sławnych nie brakuje tych z dysleksją. Znajdziemy ich w nauce, w polityce, w kinie, w muzyce,  w malarstwie,  a nawet w literaturze. Jednymi
z nich byli: Albert Einstein, Walt Disney, Winston Churchill.
        Dysleksja to dar, a nie problem. Owszem, w szkole dziecko może mieć kłopoty, ale jeśli nauczy się z nimi pracować, może osiągnąć naprawdę dużo! Stąd Ron Davis mówi o darze dysleksji (Jego książka nosi tytuł „The Gift of dyslexia”). Dysleksja nie jest wynalazkiem naszych czasów. W końcu Leonardo da Vinci, Mozart, czy Bethoveen żyli jakiś czas temu.
    Adam Mickiewicz, w co może trudno dziś uwierzyć, miał problemy z pisaniem. Jak wiemy, dawniej kaligrafia była bardzo ważna, a małemu Adasiowi litery kojarzyły się z pająkami. Zwłaszcza „m” i „n” były dla niego problemem. Żywił tak wielki wstręt do pisania, że z tego powodu powtarzał trzecią klasę. W końcu jednak nauczył się pisać, chociaż robił to w sposób daleki od ideału. Próbki pisma Adama Mickiewicza poniżej.

https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Manuscript_of_Pan_Tadeusz_signature_pl.jpg
   
     Hans Christian Andersen XIX-wieczny duński pisarz, płodny autor sztuk teatralnych, książek podróżniczych, powieści. Jednak najbardziej znany jest ze swoich baśni, takich jak „Mała syrenka”, „Brzydkie kaczątko”, „Niezłomny ołowiany żołnierz” i „Nowe szaty cesarza”. Jako dziecko Andersen chodził do szkoły tylko od czasu do czasu. O wiele bardziej wolał zapamiętywać historie niż uczyć się czytać. Opowiadał historie każdemu, kto ich słuchał, i uzupełniał swoją opowieść, naśladując tancerzy baletowych lub akrobatów. Kiedy jako nastolatek Andersen otrzymał stypendium, postanowił wrócić do szkoły, ale nie szło mu najlepiej. Miał problemy z ortografią i był nieustannie zniechęcany do pisania. Nauczyciele wyśmiewali go z powodu jego ambicji, a konkretnie faktu, że chciał zostać pisarzem. Andersen twierdził potem, że lata szkolne to najbardziej gorzki okres w jego życiu. Obecnie uważa się, że cierpiał na dysleksję. Jednak dysleksja Andersena miała i drugą stronę: pisał w przystępnym języku, a nie w schematach sztywnej prozy, które hołubiono w czasach epoki wiktoriańskiej. Jego geniusz jako gawędziarza znalazł odzwierciedlenie w używaniu stwierdzeń potocznych i humorystycznych. Sposób narracji był tak wyjątkowy, że opowieści Andersena doceniały zarówno dzieci, jak i dorośli, którzy mogli cieszyć się ukrytą w tekście satyrą społeczną.
   Pablo Picasso  Jeden z najbardziej znanych malarzy XX wieku, stał się sławny, malując nierealistycznie. Jego obrazy często przedstawiały przedmioty odwrócone, nieuporządkowane lub przekręcone  na  wiele  różnych sposobów, ale owe dzieła sztuki, inspirowane bogatą wyobraźnią, były
w rzeczywistości dla Picassa bardzo realne. Picasso miał dysleksję, która zmieniała orientację liter i słów w jego mózgu. Jego dzieła przedstawiały to, co widział, a dysleksja bez wątpienia miała wpływ na to, jak wyglądały jego słynne obrazy i szkice. Wczesne lata szkolne Picassa nie wyglądały różowo. Do szkoły chodzić nie chciał, wszelkim próbom doprowadzenia go do „więzienia” (jego własne określenie szkoły) towarzyszyły ryki i wrzaski. W końcu wpadł na pomysł, jak przekonać rodziców, by go tam nie posyłali – udał, że się rozchorował, podobno z powodu niehigienicznych warunków panujących w szkole: lekarz wykrył u niego jakoby chorobę nerek. W ten sposób Picasso zapewnił sobie kilka tygodni wakacji, rodzice ostatecznie wybrali dla niego najlepsze prywatne gimnazjum w Maladze – San Rafael. Mimo tego zwycięstwa nadal nienawidził szkoły. Siedział w klasie z oczami wbitymi w zegar ścienny, odliczając minuty dzielące go do końca lekcji. Wreszcie ojciec Picassa wpadł na pomysł, by posłać syna do szkoły artystycznej. Tak więc w wieku 14 lat Picasso zapisał się do Szkoły Sztuk Pięknych w Barcelonie. Tutaj też często pomijał zajęcia – biegał po okolicy, szkicując widoki miasta. Szkołę wreszcie ukończył. 
A potem – jak wszyscy wiemy – zajął się już w pełni, tym, co kochał najbardziej, stając się jedną z ikon wyznaczających trendy wśród kolejnych pokoleń artystów XX wieku.

Zródło:
https://www.dyslexia.com/famous/hans-christian-andersen/
http://dyslexiahelp.umich.edu/success-stories/pablo-picasso
Opracowała: 
mgr Sylwia Janiszewska - pedagog